1:  "زندگی شهد گلی است که زنبور زمان و مکان می مکدش, آنچه می ماند عسل خاطره هاست."

2:  زنبور مکان و زمان به جای خودن شهد زندگیم خودم رو نیش زد. چیزی که برام مونده یه زخم ورم کرده ست با یه دنیا سوزش.

من حالم بد ِ ...

3: مخالفم! خاطره بیشترِ ِ وقتا زهرِ ِ تا عسل.

زمان عنکبوتی ِ که با دام ِ خاطره و آرزو پروانه ی زندگی رو به دام می اندازه. زندگی یعنی پرواز ...

1 : نیش عشق یا بهتر بگویم عیش عشق تیزتر از نیش آن زنبور است. اگه بزنیش به اون زخم ورمش می خوابه...

2: موافقم!

 " و عشق تنها عشق مرا رساند به امکان یک پرنده شدن"

" دانه و دام در این راه فراوان اما

مرغ دل سیر ز هر دام رها می ماند"

3: خوابید؟!

2: آره  خوابید. خیییلی آروم خوابید. حالا سوزش نقاهت رو دارم. صبر شیرینی ِ !

پ ن : تا 3 نشه بازی نشه

...

_ مگه من بهت نگفتم دست نزن به این؟! هان؟! خوردیش؟!

بین دندونام باقی مونده ی گندما رو حس می کردم, دست پاچه این پا و اون پا شدم , چشمام گرد تر از همیشه , مضرعانه :

آآآ... می دونی؟

_ نه دیگه ،وقته رفتنه...

صِِدام تو گلوم گیر کرده بود. سنگینیِ ِ وجودم حالا دیگه به ورجه وورجه افتاده بود که :

وای! نه! من می ترسم! این همه غیر اونجا هست... من گم می شم... قول می دم همش رو بالا بیارم. اَ اَ اَ . . .

گندما حالا توی وجودم آرد شده بود.مثل یه خمیر این طرف و اون طرفم کرد و . . .تلپ چسبوندم به تنور داغ زندگی.

من هنوز داشتم : اَ اَ اَ . . .   اِ ! خدایا چرا شوخی میکنی؟سر و ته چرا گرفتی منو!؟؟

هان؟؟! اینجا چه خبره؟  . . .

وای نه!

ادامه اش: اَ اَ اَ . . .

هی . . .

راستی "ت" مثل تو ،مثل تماشا . . . 

 همه چیز از اون وقتی شروع شد که اولین تیر برق های قرمز طرافهای  "تالارها" پیدا شدند. بعد بنفش ها اطراف خوابگاه ها و صورتی ها کنار "یادمان" ... یه روز دیدیم تن صندلی های سلف لباس کردند و ... و آخریش جدول های نارنجی بود. اوضاع بالا گرفت تا به چهارراههای شهر رسید و فهمیدیم که... مثل اینکه قضیه جدیِ  و دانشگاه میزبان المپیاد جهانی فیزیکِ.

خُب حالا وقتش است که بگویید به ما چه! بخوانید, متوجه می شوید که به همه مان ربط دارد.

تصور کنید شرکت کننده ی آلمانی از کشورش  آب معدنی می آورد تا مجبور نشود برای هر بار آب خوردن برود سر چاه. چینی ِ انتظار بیابان و  شتر دارد, حالا درخت و ماشین می بیند. خیلی ها بعد از این که ترسشان می ریزد می خواهند راجع به این که کجاها دست می برند بیشتر بدانند. تعجب می کنند, مگر این جا دختر ها از خانه بیرون می آیند که دانشگاه بروند؟

و و و ...

بعد از چند روز وقتی میان آنچه قبلا شنیده اند و حالا می بینند این همه تناقض مشاهده می کنند, به خاطر گارد امنیتی_حفاظتی شدیدی که همراهیشان می کند و به آنها کمتر اجازه ی برخورد با مردم را می دهد, شک می کنند که همه چیز ساختگی است...

این ها رو از برخوردهایی که برای تهیه ی گزارش روزنامه داشتم, دیدم.

هی...

آقاجون کورش, دایی داریوش, عمو جان شاه عباس, همه ی اجداد و نیاکانم ! به سهم خودم, شرمنده !

ابن منم(نه! اون یکی!)

آی‌یو‌تیِ ما ، IUT آنها!

بخوانید :

آنها فقط «رو» داشتند...

توهم یک گزارش از یک المپیاد جهانی

ای کاش یاد می گرفتی...

سبحان الله… چشم یه زیبایی خویش بر همه جمال تو گشودیم و جز زندگی و شور و نشاط از تو ندیدیم. بهار را به نام حی و جمال تو استشمام کردیم. نمود و ظهور وپیدا و پنهانت را در همه عالم به تماشا نشستیم. دریغا آن سان که حرمت خضور تو می طلبید از خود گذشته و به تو پیوسته نبودیم و این شد سرآغاز همه ی دلواپسی هایمان.

والحمدالله … که حمد و سپاس از برای این همه تشنگی به حق سزاوار توست. در پی گمگشته ای تشنه و لب سوخته از هر وادی گذر می کنیم و تابستان را با تمام وجودمان گرم و پرالتهاب از فراق ِتو و شوق ِ وصالت می سـراییم. فریاد العطش العطش چه قدر با ما عجین می شود هر چه قدر که روزها بر ما می گذرد. از این نفس به دیگری، در تشنگانِ  سوخته جگر آرامش می یابیم و هم نوا با هم تو را می خوانیم.

و لااله الّا الله ... که را به کجا داریم جز به درگاه تو؟ درد و رنج در وجودمان ما را به سوختن می کشاند و با پاییز است که مردن از برای تو را مشق عشق خویش می کنیم ، زرد و نحیف، برگ برگ فرو می ریزیم ، از رنگی به رنگی، با آه و ناله ای. آه سوزناک نسیم سرد و ناله ی ابر های غم گرفته. چه قدر مهجوریم و همه عالم گویی هم ترانه با ما در این فراق می سوزند و جان می دهند. حتی خاک هم سرد است. و بالاخره جان می دهیم.

والله اکبر... که نور را چه توصیفی از پاکی توان کرد؟ با زمستان در حرمت سکوت و نور ماهِ تو غرق می شویم. و آهسته و نرم نرم بر آسمان و زمین هاله ای از نور می کشیم. فنا و مرگ را به فنا و مرگ در تو پیوند می دهیم و دیگر هیچ رنگی جز نور و پاکی در ما اثر نمی کند. نه تردیدی ، نه انتظاری ، نه خواستی ، نه در خواستی. همه سکوت است و سکوت.

سبحان الله... بهاران جز تو و بقا و اسما تو نسیت و هرچه رنگ و رخ است از توست که تنها نمود و ظهور همه ی کاینات هستی. خود شده ایم از اسما تو. منزه و سبحان از هر تمجید و توصیفی. چرا که جز حضور تو نیست و اگر عشق به هر کالبدی است همه از عاشق بودن توست و جز این چه باشد؟!

دریغا انگاشتیم اولین بهار، بهارانمان است. اما اکنون هر یک در پاره هایی از راه مانده ایم. گاه می فهمیم کجا هستیم و گاه نمی فهمیم یا نمس خواهیم بفهمیم. چه بسیارمان سایه دراز کرده ایم و هنوز در بهار کودکی رویای آب نبات می جویم. آن گروهمان که هشیار تریم ، تشنه تر هستیم و تابستانیم . و چه کم اند کسانی که در وادی سوختن بال بر آتش زده اند و پاییز شده اند. و چه کم ترند کسانی که نیست از خویش و فانی شده از همه چیزند. و بالاخره چه اندک اند آنان که نمود وظهور حق به خود گرفته اند و همچون بهاران واقعی آوای حق سر داده اند.

خداوندا ! مرا در کدامین وادی گم کرده ام؟ بهار، تابستان، پاییز یا زمستان؟

پ ن: مقدمه ی نامه ی یک دوست(ع. رجایی)

اگر رئيس جمهور شوم دستور مي دهم:

1. هيچ صابوني را با بوي گلها نسازند تا وقتي بچه 4 ساله خواهرم گل ياسي را بو مي کند، نگويد: اه بوي صابون مي ده!!
2. کنار تمام پارک ها بوق زدن ممنوع باشد.
3. قبل از طرح مبارزه با موش ها، طرح شکار کلاغ ها را اجرا کنند.
4. آب سد ها را باز کنند تا هيچ آب رواني زنداني نشود.
5. کف جوي آب هاي خيابان ها را از سيمان نسازند تا درختان در تشنگي نمانند.
6. به جاي دکل از سرو و به جاي تير چراغ برق از چنار استفاده کنند.
7. به جاي تمام سايه بان هايي که در ايستگاه هاي اتوبوس ساخته اند، بيد مجنون بکارند.
8. شب ها همه به مدت يک ساعت چراغ ها را خاموش کنند و همه خودرو ها بايستند.
9. خودرو ها براي بوق زدن از تمامي ساکنين محل اجازه بگيرند.
10. براي کتمان زشتي آسفالت ها به جاي شطرنجي رنگ کردن جدول خيابان ها، آسفالت ها را به رنگ سبز بسازند و پیاده رو ها را چمن به کارند به جای موزاییک.
11. استعمال دخانيات در فضاهاي بسته آزاد باشد و در فضاهاي باز ممنوع!
12. پليس ها به جاي درجه، گل به شانه هايشان بزنند.
13. به جاي دادن برگه جريمه به رانندگان متخلف، به آنهايي که قوانين را رعايت مي کنند برگه سپاس با شعري روي آن و يک شاخه گل بدهند.
14. پياده رو ها را عريض تر از خيابان ها بسازند تا يادمان نرود که شهر مال انسان هاست نه ماشين ها.
15. ...
16. ...
17. ...
18. هيچ وقت 8 دانشجو رو به جرم انتقاد از من به زندان نندازن! اونا رو 50 روز تو انفرادي نگه ندارن(مي فهمين انفرادي يعني چي؟!)، اونا رو از تحصيل محروم نکنن، به خونواده هاشون اجازه ملاقات رو زودتر از 50 روز بدن. (مي فهمين 50 روز نديدن فرزند برا مادر يعني چي؟!)، بهشون حق ملاقات وکيل رو بدن ....
19. ...
20. ...
21. ...
22. ...
23. در كلاس اول دبستان به جاي جمله "بابا، آب داد" بنويسند: "برادر را بردند" و در پايان كثيف ترين حرف هاي يك فرهنگ نامه بنويسند: قدرت
24. و در پايان اولين روز رياست جمهوري ام، پس از دادن اين دستورات كنار مي كشيدم.

قلم را آن زبان نبود که سر عشق گوید باز

ورای حد تقریر ست شرح آرزومندی

رو سیاه شد این صفحه.

بعد از این همه نوشتن, رو سیاه شد که نمی تواند آنچه را باید بر خود جای دهد.

نه; نوشته نمی شود.

قلم نمی نویسد ! اما رو سیاهی از صفحه است.

تمنای یک سطر خالی تا مگر نوشته شود , که نمی شود ...

و صفحه که یک بار دیگر , یک سطر دیگر سیاه شده است ...

هر طایفه ای ز من گمانی دارد

من آن خودم هر آنچه هستم هستم

سرباز به چی داری فکر می کنی؟ اصلا چرا فکر می کنی سرباز؟  سرباز فکر نکن.

سرباز این  چه فیلمیه داری می بینی سرباز ؟

سرباز این کتاب رو نخون سرباز. سرباز چرا نویسنده ش این جوری فکر می کنه؟ سرباز تو داری طبق این کتاب عمل می کنی, نکن سرباز. سرباز این کتابا رو می خونی, چرا به حرفاشون عمل نمی کنی سرباز؟!

سرباز این لباس رو نپوش, من رنگش رو دوست ندارم.

سرباز چیدمان اتاقت افتضاحه. سرباز رنگ اتاقت آدم رو یاد حمام می اندازه.

سرباز چرا می خندی؟ سرباز چرا گریه می کنی؟ شلوغ نکن سرباز. چرا گرفته ای سرباز؟

به کی sms می زنی سرباز ؟

سرباز از این کلمات استفاده نکن.

سرباز چرا تو خواب حرف می زنی سرباز؟سرباز من که هر وقت میام اینجا می بینم تو خوابی. سرباز می دونی الان چند شبه نخوابیدی سرباز؟

این قدر زود صمیمی نشو سرباز. سرباز! شما!

سرباز! سرباز! سرباز! سرباز! سرباز! سرباز!

_ اَه... مرده شور این سربازخونه رو ببرن ! ( مودب باش سرباز!)

اینجا

    در مرگ کلمه ها

                        در مرگ رنگ ها

                                          وقتی صدا اوج می گیرد

                                                             وقتی سرشار می شوم از تهی بودن

                                        باران می بارد

 در یک شب گرم تابستانی

نمی دانم!

می گویند تیر ماه است.

* خدایا "من" را به" من "باز رسان.

ــ آمین.

داشتم تو خونه آواز می خوندم که:

                                      من از روز ازل دیوانه بودم...

   ــــ ریحان جان اینو که همه می دونن مجبور نیستی این قدر فریاد بکشی.

؟؟؟؟

پ ن: من از روز ازل دیوانه بودم دیوانه ی روی تو

سر کشته ی کوی تو

سر خوش از باده ی مستانه بودم

در عشق و مستی افسانه بودم

دیوانه بودم... دیوانه بودم....دیوانه بودم....دیوانه بودم....دیوانه بودم...

سخت بود. خودم را تنها کرده بودم.

                                           به خاطر لنگر وجودم.

هیچ افاقه نکرد.

نگرانشم.

*این متن کاملا سانسور شده است. نگارنده هم نسخه ی اصلی را ندارد...

فقط یه چیزی :

دلم زنازکی خود شکست در غم عشق

و گر نه از تو نیاید که دل شکن باشی