من اینو به کامنتش اضافه می کنم که شهید به مقام ایمان می رسه! بعد از یک پوچ گرایی کامل، اینکه واقعا تو این دنیا همه چی پوچه... ولی ایمان داره که خدا یه چیزی تو مشتش قایم کرده که "معنی" داره. اون همه وجودش رو در وادی خطر ایمان می اندازه و رها می شه. یعنی شهید می شه.(توجه کنین که حتما لازم نیست کشته شه!) اون کسیه که از این دنیا قطع امید کرده، غم و اضطرار تمام وجودش رو گرفته و به پوچ گرایی محض این دنیا رسیده... و این جاست که بزرگترین خطر رو می کنه و حماسه ایمان (به نقل از کیرکه گارد فیلسوف سوئدی) رو می آفرینه. ایمان یک حماسه بزرگ بعد از اضطرار بزرگه. اینکه آدم در اوج ناامیدی خطر بکنه و همه وجودش رو به خدا بسپره. برا همین گام اول ایمان همین به اضطرار رسیدنه آدمه! ایمان باید محک بخوره و محکش اینه که تو اوج ناامیدی و پوچگرایی و غم بیهودگی، وجودت رو به خدا بسپری.
به پوچی رسیدن کار خیلی سختیه، واقعا کسایی که خودکشی می کنن کار بزرگی در حد شهدا انجام می دن. اونا آدمای باهوشی هستن...