حالا هنوز هم بعد از این همه روز و ماه

وقتی آب می شوند حرف ها در حضور آتش اندیشه به دست هایت

خنکای چشمه ی چشم هایت مرا کفایت میکند

تا در سکوت لب هایم

به آرامش بی کران قلبت برسم...

---

به تماشا هم با آلبوم کاکتوس به روز شد.

1- «ری را»ی من، نام تو را بی هیچ پسوندی باید به آواز خواند. من ری را را نمی شناختم، از آن دمی که تو را دیدم او را شناختم.

2 - ری را، زندگی ما از پیچ و تاب های ساخته و بافته می گذرد. من رهنشینی بودم و تو رهگذری، من رهگذری بودم و تو رهنشینی، ما رهنشین شدیم و ما رهگذر.

3- یادت هست؟
گفتم: تو که ای؟ گفتی که مسافر
گفتم که در این شهر شلوغ راهی به کجا؟
گفتی من و تنهایی راهی به رهایی،
گفتم به چه راه؟ گفتی که به رقص،
گفتم که چنین رقص، بی همره و بی دست؟
گفتی که نشانی داری به رهایی؟
گفتم که بیا این سو، من راهی آن سو
آغوش من تو، آین سو برسد آن سو

4- ری را، یادت هست؟
میدان شلوغ، طنین سم اسبان؟
گفتی که عجب! این مسجد زیبا، ما و آستانه او تنها؟
ما و آستانه او تنها؟
ما و آستانه او تنها؟

5- ری را... نام تو غریب است و عزیز، تنهایی آدم، آنجا که او از هر کسی تنهاست حتی خود، دنیا دنیای غریب است و مبهم، ترس است و نامعلوم، می دانی؟ هر کسی آنجا شدید تنهاست، شدید تنهاست. ولی مگر من کم از هراس داشتم که در آن تاریکی و تنهایی که حتی تو را به آن راهی نیست، نام زیبای تو درخشیدن گرفت. مثل دو چشم که هر سو در این تاریکی روبروی من ایستاده و لبان ناپیدایش لبخند به خود دارند.


6- ری را، من در آغوش تو ام، گرچه این فاصله ها طعنه زنند و در این چرخش و رقص، دل من حلقه به دور دل توست.

7- ری را، مثل همیشه، یادت نرود بعد از صرف دو اشک، یک جام از نفس عمیق سر بکشی.

پ.ن: پست جديد حسين خواندنيه!