عشقی مرا گزید.
حکیمان به صبر چاره ام کردند ؛ تلخ و سخت...
و من، در بستر روزمرگی ها، گاه در پشت پرده ی چشم هایم، پنهانی، آن گزش مطبوع را در خاطرم تکرار می کردم...
تکرار... تکرار... تکرار...
اما دریغ که به پلک زدنی میگذشت... و چشم بایستی که گشوده میشد به نشانه ی حیات!
...
ادامه دارد!
--------------------------------------
1: سینه مالا مال درد است
2: زیرکی را گفتم این احوال بین خندید وگفت/ صعب روزی بوالعجب کاری پریشان عالمی
3: ای بُت اصفهـان,زان شراب جلفا,ساغری در ده مارا / ما غریبیــــم ای مه,بـر غریبــان,رحمی کن خـــدا را
4: در طریق عشقبازی امن و آسایش بلاست/ ریش باد آن دل که با درد تو خواهد مرهمی!!!
5: عالمی دیگر بباید ساخت وز نو آدمی
6: گریه حافظ چه سنجد پیش استغنای عشق؟؟!!
7: ریحان... ریحان... ریحان...
چند ساعتی میشه که دلم یه حالیه
یه چیزی تو مایه های :
«من عاشق چشمت شدم
نه عقل بود و نه دلی...»
و اینا!
یه چیزیمه!
مثل اینکه هی شعر بشم
عصاره بشم تو شعر و شعرم بال در بیاره بیاد سمتت...
بشه ابری که بالا سرته
بشه بادی که می بوستت
بشه قطره ی بارونی که تو لمست مردد مونده تو هوا ... تو ابرا...
بعد من که فشرده شدم هی بال بزنم این ور... بال بزنم اون ور...
اما نشسته باشم تو اتاق بعضا خفه و فسرده ام...
اینجوری دلم انگار که داره از جاش کنده میشه... انگار که مثنوی روی آب شده باشم... شناور...
خیس... خیس...
بعد دلداری بدم خودم را که «تو را میبینم از دور که می آیی...»
و اینجاست که موسیقی تند می شه ...
شور میگیره...
همه شور میشم...
انگار که نمک وجودت در من حل شده باشه...
انگار که کسی اشک ریخته باشه تو دلم...
از عشق...
از دوری...
نه! از نزدیکی...
دلم!
هجر هبوط ما بود...
از همون اول ،
از همون جایی که « من عاشق چشمت شدم... نه عقل بود و نه دلی...»